Verslag van je boekpresentatie

Het boek dat ik uiteindelijk heb gekozen om voor te stellen, is een roman van Khaled Hosseini. Zijn boek heet De Vliegeraar. Ik heb het boek voor het eerst gelezen in het vijfde middelbaar, toen ik 17 jaar oud was. Het hele vijfde jaar werd verplicht het boek aan te kopen, en ik stond er niet bepaald voor te springen. Mijn liefde voor boeken verdween een beetje in het middelbaar. Je werd steeds verplicht, en je mocht niets meer. Daarom keurde ik regelmatig romans af. Ik las bijna met tegenzin.

Maar toen ik De Vliegeraar begon te lezen, werd mijn interesse toch gewekt, ook al wilde ik dat eigenlijk niet toegeven. Ik had nog nooit een roman gelezen dat zo ver van mijn leefwereld stond. Het verhaal gaat namelijk over twee jongens, Amir en Hassan, die een hechte vriendschap hebben, maar het lijkt hen niet gemakkelijk omdat zij een totaal andere stand hebben binnen hun maatschappij. Dan komt er nog eens bij dat zij in Afghanistan wonen, een land dat zich nog hard vasthoudt aan tradities en cultuur.

Maar deze andere manier van leven en denken, schrikte me niet af. Integendeel, het maakte we wijzer, nuchter en het deed me nadenken over het leven. Er gebeuren daar dagelijks akelige dingen met mensen die niet volledig de wet naleven. Sommige jongeren belanden in extremistische groepen als ze thuis geen samenhorigheidsgevoel hebben. Er zijn daar zoveel verschillen en problemen waar wij niet bij stil staan. Daaronder moeten twee onschuldige jongens lijden.

Het onderstaande fragment gaat over een beleving, een gebeurtenis dat vlak voor een erg cruciaal moment komt in het boek. Amir is de hoogstaande jongen die meedoet aan een vliegerwedstrijd. Hij heeft het gevoel dat zijn vader nooit trots is op hem. Daarom wilt hij erg graag winnen en Hassan helpt hem daarbij. Hij is namelijk de beste vliegeraar aller tijde.

Ik kan eigenlijk niet zeggen of mijn boek al dan niet succes had. Toen ik voorlas, had ik de indruk dat mijn klasgenoten er stil van werden, en dat ze aandachtig aan het luisteren waren. Toen ik mijn vragen stelde, had ik niet de indruk dat mijn medestudenten er onmiddellijk op konden antwoorden. Mijn eerste vraag was misschien onduidelijk gesteld, ik vond het eerlijk gezegd ook moeilijk om deze vraag zo eenduidig mogelijk te stellen. Ik wilde dat ze het fragment konden situeren in de tijd, in dit boek. Dat begrepen de meeste studenten toch niet zo goed vanaf de eerste keer. Mijn andere vragen waren duidelijk en daarop konden ze vrij snel op antwoorden: Wie is volgens jullie de vliegeraar: Hassan of Amir?, Hoe komt het dat Amir en Hassan het moeilijk hebben om vrienden te blijven?  Hun antwoorden hebben ze steeds moeten verklaren.

Ik vond deze oefening functioneel, omdat we op deze manier ontdekken of de leerlingen in onze stageklassen al dan niet naar ons zouden luisteren. Niet iedereen heeft het karakter en de mogelijkheid om met de stem de hele klas geboeid te houden. Dat we drie vragen moesten stellen, vond ik ook zeer handig voor in de toekomst, omdat dat nog steeds een punt is waar meerdere studenten over struikelen. Toch vond ik het erg jammer dat we zo weinig tijd hadden. Als je meer tijd hebt, ga je langer lezen, ga je meer vragen stellen, waardoor de leerlingen zich meer kunnen inleven in de personages of in het verhaal.

Het fragment waaruit ik heb voorgelezen, vindt u hier terug: fragment de vliegeraar.pdf (116,1 kB)

Andere boekpresentaties

Het eerste boek waarin ik absoluut geen interesse toonde tijdens de presentaties, was De reiziger van de Amerikaanse schrijfster Diana Gabaldon. Het verhaal komt uit een serie boeken die naar het schijnt heel erg bekend is. Het hoofdthema is avontuur, science-fiction. Het hoofdpersonage gaat namelijk terug in de tijd en komt in de beginjaren van 1900 terecht in Schotland. Op zich kan het een sterk verhaal zijn, maar dan kijk ik liever de film. Ik lees nooit science-fiction, omdat ik het heel ongeloofwaardig vind. Ik weet dat Gwen juist heel graag science-fiction leest en daar heb ik dan ook respect voor. Ik vond het wel jammer dat ze vragen stelde die me niet zo interessant leken om er langer bij stil te staan. Ik herinner me dat ze vroeg wat wij zouden doen als we in het jaar 1900 terecht zouden komen. Die vraag is ruim gesteld en ik kon daar echt geen antwoord op geven. De oorzaak daarvan is, omdat het onbestaande is. Als ik me erg moeilijk kan voorstellen, duurt het even voordat ik kan antwoorden.

Het Engelenhuis van Dirk Bracke sprak me zeker aan. Dirk Bracke was in mijn puberteitsjaren mijn favoriete schrijver. Ik heb nooit gehouden van triviaalliteratuur, wel van probleemboeken. Het Engelenhuis gaat over het meisje, Bo, die onder de armoedegrens leeft. Een meisje uit haar straat ziet er steeds goed uit, rijdt met een brommer, en lijkt de tijd van haar leven te hebben. Wanneer Bo met dat meisje in contact komt, blijkt ze aan escortewerk te doen. Bo stapt op die manier in dat wereldje, maar ze weet niet wat voor vreselijke dingen haar te wachten staan. Ik heb het boek vroeger eens gelezen, maar ik kan me er niet veel van herinneren. Andere boeken zoals Het uur nul, Blauw is bitter en andere probleemboeken van Dirk Bracke vind ik ook super. Margot is een goede voorlezer, en daarom is me haar presentatie ook bijgebleven.

Toen Eline opkwam met haar roman van Tatiana De Rosnay, was ik meteen geïnteresseerd. Haar naam was Sarah kwam me bekend voor, maar nog nooit heb ik dat boek gelezen. Het verhaal beschrijft een Joodse familie die in 1942 wordt gegijzeld door enkele Duitsers. Sarah vertelt haar broertje echter dat hij in de kast verstopt moet blijven tot zij hem komt halen. Sarah maakt verschrikkelijke dingen mee en wilt haar broertje na jaren wachten eindelijk opzoeken. Het verhaal sprak me meteen aan, omdat WOII me steeds heeft aangesproken in de geschiedenisles. Als daar rond een hartverscheurend verhaal wordt gemaakt, ben ik volledig verkocht. Jammer genoeg kan ik me niet veel meer herinneren van het gelezen fragment.

Het boek van Judit leek me het fijnste en het mooiste om te lezen. Memoires van Luipaard van Peter Verhelst gaat over de liefde die als de bliksem inslaat. Het hoofdpersonage wordt niet vernoemd, maar zoekt naar een tekening die perfect samenvalt met het begeerde lichaam. Het is een kleine, maar zeer zintuiglijke roman, en zulke boeken lees ik enorm graag. De poëtische roman kan bovendien perfect gebruikt worden als voordracht. Het is zonde om zulke prachtige woorden van Peter Verhelst alleen voor jezelf te houden. De vragen die Judit stelde waren zeker interessant genoeg om over na te denken. Het hoofdpersonage wordt in het boek nooit vernoemd. Daarom vroeg ze ons of het een man of vrouw was en waarom. Nadien kwam de vraag of we vertrouwd waren met Verhelst zijn schrijfstijl, wat we daarvan vinden en waarom. Die vragen hebben me geprikkeld om het boek te lezen.

Het dagboek van Nicholas Sparks heb ik nog niet gelezen. Toch weet ik waarover het verhaal gaat, omdat ik de film al meermaals gezien heb. De roman gaat over twee kalverliefde jongeren die een zekere afstand hebben door standenverschil. Allie is rijk en Noah leeft bijna in armoede. Zoals ieder romantisch clichéverhaal, geven de tieners niets om wat hun ouders zeggen, maar toch steken de ouders van Allie een stokje voor hun relatie. Jaren later komen ze elkaar terug tegen, maar Allie heeft zich net verloofd. De film heeft me wel een traan doen laten, maar het boek zou ik nooit willen lezen. Misschien ben ik onbewust niet meer zo objectief door de film, maar ik lees zelfden boeken met een insteek die voor mij cliché is. Ik vond het jammer dat Doha geen vragen stelde over de historische periode van het boek, omdat de tijd er enorm toe doet. Verder begrijp ik waarom zij het boek koos: het is en blijft een ongelooflijk romantisch verhaal, dat haast iedere vrouw wilt meemaken.

Marjolein bleef me zeker bij met Woesten van Kris Van Steenbergen. Omdat de roman een oorlogsverhaal beschrijft, kreeg Marjolein al snel mijn aandacht tijdens haar presentatie. Het verhaal gaat over de populaire jongen Valentijn, die een misvormde broer heeft. Omdat hij lelijk is en overal word uitgespuwd in de maatschappij, noemen ze hem Naamloos. Het lijkt misschien een verhaal dat zich niet voordoet in het echte leven, maar niets is minder waar. Momenteel leven we in een maatschappij die weet heeft van mensen die ‘anders’ zijn dan de anderen. Omdat wij met dat gegeven geconfronteerd worden, kijken we er niet van op als we zulke mensen de straat over zien lopen. Toch is mijn argumentatie nu zeer tegenstrijdig, en ietwat hypocriet. Het is net zo, als een persoon in onze buurt komt met een mentale achterstand. Als die persoon tegen je zou praten, voel jij je al snel ongemakkelijk en bekeken door anderen. En dat problemen bevindt zich nog steeds tussen ons, ook al zijn we ons daar niet helemaal bewust van. Marjolein heeft mijn interesse gewekt en mijn gevoelens geprikkeld. Ik ben zeer benieuwd naar het verloop van het boek, en al zeker naar de relatie tussen Valentijn en Naamloos die in het boek ongetwijfeld zal veranderen.